Bloementuin special

Wat zijn er toch veel blije mensen in onze wijk. Niet dat me dat erg verwondert, maar het is zo leuk dat ze dat zelf graag melden aan jullie.
Neem nou die Mila. Die keek heel goed rond in de Bloementuin en wilde haar bewondering ervoor niet onder stoelen of banken steken. Ze stuurde een enthousiaste e-mail naar de redactie waar wij dan weer blij van werden. Toch mooi voor een dertienjarige!
Toegegeven, die bloementuin is erg prachtig en wordt ieder jaar weer mooier en voller. Geen wonder dat er zo veel kleine figuren naar toe trekken om er te wonen.
Het was voor ons dan ook niet moeilijk om een titel te vinden voor deze uitgave. We moeten natuurlijk wel oppassen dat de naam Bloementuin gehandhaafd blijft. Want voor je het weet wordt het in de volksmond Kabouterdorp of Egelparadijs.
En het werkte erg aanstekelijk, want aan de oostkant van de wijk is er een tweede tuin ontstaan. De Gascognetuin, een prachtig staaltje van eensgezindheid en samenwerking in de Gascognehof, die binnenkort geopend wordt. Paul van Gemert schreef er een leuk verslag over. En wij mogen het publiceren.

Uit alles blijkt de invloed van de lente. Vogels bouwen een nest en broeden letterlijk op het nageslacht. De bloemen hunkeren naar de bijen en proberen ze te lokken met hun mooiste kleuren.
De grote mensen worden vrolijk en de kleine mensjes dartelen in de speeltuin dat het een lust is.
En de intussen-mensen, dus die tussen klein en groot, kunnen zich weer laven aan de kilowattmuziek. Helaas met als neveneffect een
gigagehoorbeschadiging die nooit meer weg gaat! Maar daar komen ze nog wel achter! Reken maar!

Wat me trouwens ook opvalt dat mensen elkaar steeds meer groeten onderweg. Ook onbekenden zeggen elkaar vaker gedag. En hoe gezellig is dat? Ja, je moet er wel steeds je gesprek voor onderbreken, maar iedereen doet er vrolijk aan mee. Zo wandelde ik laatst met een kennis door de wijk. Ik realiseerde me later dat de conversatie nogal vreemd moet klinken als je niet weet hoe die tot stand is gekomen.
“Wij zijn, hallo, vorige week, goeie middag, met de kleinkinderen, hé daag, naar Toverland, hallo samen, geweest. Daar waren we, dag Toon, al een aantal jaren, goedendag, niet geweest, en, middag, dat is erg, hallo, veranderd.
Mijn kennis begreep overigens perfect wat ik had verteld.

Wat wel jammer is dat we afscheid moeten nemen van een 45-jarige OKA vanwege gebrek aan menskracht om die kleintjes te helpen om groot te worden. Want ze willen zo graag samen iets leuks doen. Al is het maar hun fiets versieren en er mee pronken op Koningsdag. Of indiaan spelen in de kindervakantieweek. Of samen een medaille verdienen op de avondvierdaagse. Maar dat alles kan niet meer omdat de kleintjes uit de beginjaren van OKA geen tijd en/of geen zin hebben om de kleintjes van nu te helpen bij die ontwikkeling.
Of zou het tij toch nog te keren zijn?

Martin