Onderweg

Nu de donkere dagen van Kerst en het oude jaar achter ons verdwijnen, voelt het alsof de wereld weer ademhaalt. De ochtenden worden al weer lichter, de avonden zachter, en ergens tussen winterjas en open raam groeit een nieuw gevoel van hoop. Hoop op frisse lucht, op kleur, op beweging. De lente kondigt zich niet in één keer aan, maar fluistert haar komst in kleine signalen — een vroege vogelzang, knoppen aan kale takken, een zonnestraal die net iets langer blijft hangen. En we krijgen een blij gevoel bij de gedachte aan het nieuwe voorjaar, de lentekriebels en de jonge groene blaadjes aan bomen en struiken, de warmere dagen en de zwoele avonden.

Lang geleden zei een wetenschapper eens dat we op deze wereld allemaal reizigers zijn. We zijn onderweg. En ik denk dat hij gelijk had.
We zijn bij onze geboorte begonnen aan een reis die ons leven lang zal duren en we zijn allemaal benieuwd naar de uitdagingen van de toekomst.
En ook 2026 wordt zeker weer een jaar van uitdagingen.
Privé of collectief, we zullen ze weer voor de kiezen krijgen.
Hoe maken we de stap naar gezonder, kan die groter, mag die kleiner? En worden de tekorten aan personeel in de gezondheidszorg, onderwijs, politie, brandweer en ambulancediensten eindelijk opgelost? Worden de enorme reserves van de pensioenfondsen met het nieuwe pensioenstelsel beter aangewend voor de rechthebbenden? Komt er in de toekomst ooit nog wel een Elfstedentocht of is de aarde daarvoor al te ver opgewarmd?
En in een groter verband is de vraag of we een gezaghebbende wereldleider zullen krijgen die wèl de wereldoorlogen en ermee gepaard gaande wreedheden tegen burgers en vooral onschuldige kinderen kan beëindigen. Echt beëindigen bedoel ik dan. En dan mag die zich ook ècht op de borst kloppen voor die prestatie. Mijn advies zou dan wel zijn: Kijk eerst even naar hoe het tot nu toe is gegaan en leer er van.

Martin

Namens alle vrijwilligers van ‘t Brierke wens ik onze lezers een goed en gezond 2026.