Logo 't Brierke - Ga terug naar de startpagina
Archief - Juni 2004
Juni 2004
 
--> vaste rubrieken <--
--> en verder <--
 

Antoniusbeeldje

Op de vlooienmarkt kwam ik laatst een Antoniusbeeldje tegen dat kennelijk ooit gevallen en weer gelijmd was. Op de een of andere manier trok het mijn aandacht. Het hàd wel iets. Daar komt nog bij dat ik soms ook die bekende versregels zeg als ik iets langdurig kwijt ben en tja, hoewel ik denk dat ik er niet echt in geloof, vind ik daarna toch wel vaak iets terug. U zult dat gedichtje waarschijnlijk ook wel kennen: “Heilige Antonius, beste vrind, zorg dat ik mijn ,,,,,,,, weer vind”).
Ik vroeg naar de prijs van het kleinood. Met mezelf had ik afgesproken dat het beeldje mee mocht als het niet te duur was. (Soms heeft zoiets een hoge handelswaarde omdat het als kunst of antiek verkocht wordt). De vrouw achter de kraam schoot in haar lach. “Ach, geef maar 10 eurocent voor ons Toontje”, zei ze. Waarna ze een heel verhaal begon te vertellen waarom hij er zo gebroken uit zag:
“Een kennis van me (ik zal haar maar Mien noemen) is haar hele lange leven heel erg gelovig geweest en ze heeft voor alle heiligen en engelen in de hemel wel ooit gebeden. De laatste tijd bad ze nogal vaak voor de heilige Antonius, want ze raakte nogal veel kwijt. Op een keer was ze haar huissleutels erg lang kwijt en ze werd steeds wanhopiger. Ze had al vaak voor de boekenplank staan bidden waar het Antoniusbeeldje op stond, maar haar sleutels bleven weg. Op een dag werd ze heel erg kwaad en ze zei: “As ge me nou nie heul vlug helpt om m’n sleutels te vinden dan slao is oe van dè plènkske af!” Tja, Antonius had haar niet op tijd de goede ingeving gegeven en werd van de boekenplank in een hoek geslagen en viel daar in stukken. Toen ze hem opraapte lag vlak naast een van de brokstukken haar sleutelbos! Berouw komt meestal na de zonde en Mien wist niet hoe ze het weer goed moest maken. “Och, Toontje, dè hà ik nie zo bedoeld, menneke!” Ze probeerde Antonius nog te lijmen, maar vond het toch wel een zielig gezicht. Daarna plukte ze elke keer verse bloemen uit haar tuin om het weer goed te maken. Tja, jammer genoeg is ze laatst op hoge leeftijd overleden….. Maar ik vond dat het beeldje een goede bestemming moest krijgen en daarom probeer ik het toch nog te verkopen. “
“Hij mag mee!” zei ik enthousiast. De koop was gesloten.
Of ik denk dat Antonius ook mij zal helpen? Ik weet het wel zeker: hij heeft al iets voor me gevonden, namelijk inspiratie voor dit stukje.

Thea Schoutissen