Ga naar de startpagina
De Achtse Barrier

Juni 2020

 
--> vaste rubrieken <--
--> en verder <--

Uit 't Brierke van toen

Wat hield ons bezig pakweg tien jaar geleden? Voor de eerste aflevering van deze nieuwe serie verhalen zijn we in het archief gedoken en vonden 't Brierke van juni 2010.
Hierin stond onderstaand verhaal:

Onze wijk bestaat al meer dan dertig jaar. En in al die jaren deden vele vrijwilligers hun best om activiteiten te organiseren voor de wijkbewoners. Een aantal van die vrijwilligers is inmiddels, om diverse redenen, afgehaakt. Hoe kijken zij terug op hun bijdrage van toen. Jeanne Gielissen vroeg het aan de

Vrijwilligers van toen

De vrijwilliger van deze maand is Ad Sluijter, getrouwd met Henny, samen twee dochters gekregen en ook vanaf het eerste begin wonend in Achtse Barrier.
Ongeveer meteen bij binnenkomst begint zijn enthousiaste relaas van het maken van een bar in De Wiek. Ad had deze bar gekregen van de landmacht die in Oirschot gelegerd was. Hij zat redelijk dicht bij het vuur want hij zat zelf bij de luchtmacht. Hij wil niet meteen alle credit voor het maken van de bar hebben, want in een adem worden er weer heel wat namen genoemd die voor het plaatsen van de bar ook de handen uit de mouwen staken. De betimmering, het hangen van deuren en alle bijkomende klussen werden voortvarend aangepakt. De Wiek was een gezellige bar rijker.

Ad begon als vrijwilliger in het bestuur van de Wiek en zoals hij aangeeft: iedereen in het bestuur ging een bepaalde richting uit. Ad ging zich bezighouden met de hobbyclub, ’n ander ging de kant van de OKA op en zo kreeg ieder zijn specialiteit.
Er werden toertochten in elkaar gezet voor fiets en auto en er werden activiteiten voor onderweg georganiseerd. Een van de vrijwilligers werkte bij een firma die bekers/prijzen maakte. Zo kreeg de organisatie wat bekers om als prijs uit te geven, zonder dat het veel kostte en het werd erg gewaardeerd door de deelnemers.

Ook Henny stak tijd in de hobbyclubs en wanneer zij of een van de andere vrijwilligers die dag niet beschikbaar was, nam Ad een vrije middag op om alles toch door te laten gaan. Er zijn zo heel wat vakantiedagen (en regelmatig eigen geld), in de ongeveer 15 jaar dat Ad dit werk deed, opgegaan aan de hobbyclub in plaats van aan eigen vakantie.
De kosten voor de deelnemers van de hobbyclub waren f 2,50 per maand en daarvoor werd het materiaal dat voor bepaalde activiteiten nodig was ook nog beschikbaar gesteld. De blije gezichten van de kinderen vergoedden alles volgens Ad. Er waren twee groepen, een op dinsdagavond en een op woensdagmiddag die hij samen met Joke en Bertie en nog wat andere (een paar helaas al overleden) vrijwilligers runde.
Er was altijd werk aan de winkel. Het bedenken van speciale thema’s, het inkopen van materialen, het begeleiden en helpen van de kinderen en alles wat daar omheen nodig was.

Ook het Kindercarnaval is door Ad en andere vrijwilligers in de Wiek opgezet en gestart. Later heeft de OKA de organisatie overgenomen en uitgebreid naar carnaval voor de volwassenen. Uit deze carnavalsvierders ontstond de vereniging ‘de Mulders’ en die is tot vorig jaar actief geweest in De Mortel.
Voor alle buitenactiviteiten moest toestemming aan de gemeente gevraagd worden en bij een bepaalde activiteit was dat vergeten. De politie was gebeld door een buurtbewoner, die zei last van de herrie te hebben en omdat er geen vergunning getoond kon worden, moest de buitenactiviteit stilgelegd worden.

Dus je begrijpt, zegt Ad, dat we nooit meer vergaten om toestemming aan de gemeente te vragen. Wanneer de politie dan kwam opdraven, konden we de vergunning laten zien en konden we doorgaan.

Het is duidelijk dat voor Ad zijn hart bij kinderen ligt en hij geniet dan ook met volle teugen van zijn 4 kleinkinderen. Hij vertelt dat hij nog regelmatig kinderen (nu volwassenen) tegenkomt die hem herkennen en je ziet aan zijn ogen dat hij dat nog steeds geweldig vindt.

Na zijn pensionering is hij actiever aan de slag gegaan met golfen en heeft daar heel veel plezier in. Hij is dan ook regelmatig met zijn vrouw Henny te vinden op de Golf van Gulbergen en heeft zoals hij zelf zegt een heerlijk leven met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen en heeft daarom geen andere grote dromen nodig. Veel gezondheid en geluk gewenst van

Jeanne